Inmiddels al meer dan 12,5 jaar geleden, maar ik weet het nog als de dag van gisteren. Het is kerstvakantie en ik ben gestopt met mijn bijbaan, omdat ik graag met kinderen wil gaan werken. Ik krijg te horen over het bestaan van StudiePro en besluit de eigenaar, met wie ik samen op de pabo zat, een berichtje te sturen. Nog geen drie uur later spreken we af dat ik na de vakantie mag starten bij de huiswerkklas op CSW Toorop. Voor hoe lang is op dat moment nog onduidelijk, maar inmiddels, 12,5 jaar verder, werk ik nog steeds bij StudiePro en mag ik mezelf algemeen directeur noemen.
Terug naar die bewuste kerstvakantie. Zoals een kerstmaal hoort te zijn, is het gezellig druk. Als ik vertel dat ik na de kerstvakantie aan de slag mag als studiecoach, valt het stil. “Goh, wat leuk” is de eerste reactie, maar al snel volgen vragen als: “Weet je wel waar je aan begint, pubers zijn tenslotte niet mals en kun je je daar wel staande houden?”
Allemaal goed bedoelde vragen, maar ik merk dat ik er onzeker van word. Ben ik hier wel klaar voor? Toch stap ik, enigszins met lood in de schoenen, op die eerste werkdag na de vakantie gewoon op mijn fiets richting de school.
Die eerste dag is voor iedereen spannend. Voor mijn collega, voor mij en natuurlijk voor de leerlingen. Wie zijn wij? Wat verwachten we van ze? En kunnen wij echt helpen bij dat ene moeilijke vak?
Mijn collega en ik besluiten de groep op te splitsen. Met mijn groep ga ik naar een eigen lokaal, waar ik me voorstel: wie ik ben, wat ik leuk vind en wat ik van hen verwacht. Ik vertel ook welk vak ik op de middelbare school vreselijk vond en waarom.
Tot mijn verrassing hangen ze aan mijn lippen. Ze luisteren écht. Ik vertel dat we vandaag nog niet meteen aan het huiswerk beginnen, maar dat ik ze graag iets wil laten schrijven. Welk vak vinden ze het stomst? Waarom? En als ze dat vak mochten inruilen voor iets anders, iets dat misschien zelfs nog niet bestaat, wat zou dat dan zijn? Ik vraag ze dit in briefvorm op te schrijven, zodat ik ze thuis kan lezen.
Ze gaan enthousiast aan de slag. Als de eerste klaar is, bedank ik haar en zeg dat ze naar huis mag. Ze vraagt: “Mag ik anders nog even blijven om mijn huiswerk hier te maken?” Ja natuurlijk! En zo blijft bijna iedereen. De toon is gezet.
’s Avonds lees ik hun brieven. Sommige zijn kort, andere uitgebreid. Maar allemaal geven ze me waardevolle inzichten. Ik zie hoe ze schrijven, welke vakken ze lastig vinden en wat hen écht interesseert. Theater, basketbal, gamen, scooters repareren – de meeste leerlingen bedenken vakken die nog niet bestaan. Ik geniet echt van het lezen. Wat een mooie brieven en wat zijn die pubers eerlijk!
De volgende ochtend stap ik opnieuw op mijn fiets. Maar dit keer laat ik het lood thuis. Want ik weet zeker: dit wordt weer een fantastische dag. En dat wordt het. Net als de dagen erna. En de jaren daarna.
